WS ☆ Breammey Sunye 彡

ขอบอกก่อนนะว่านิยายเรื่องนี้บรีมแต่งเอง

เป็นเรื่องที่สองแล้ว เรื่องแรกก็แนวญี่ปุ่น

ซากุระสร้อยปริศนากับเจ้าชายแห่งดวงจันทร์

แนวแฟนตาซีกุ๊กกิ๊กแบบญี่ปุ่น

ตอนนี้ยังแต่งไม่จบหรอกเพราะว่าเกิดรักเกาหลีมากระทันหัน (^O^)

เลยอยากจะแต่งนิยายสไตล์เกาหลีบ้าง ก็ได้เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เป็นเกาหลี

Timeless รักใสๆหัวใจดี๊ด๊า

แนวรักใสๆ โรแมนติกนิดๆ เศร้าหน่อยๆ

เรื่องเดียวเอาให้ได้หลายอารมณ์เลย

ตอนนี้ก็แต่งไปได้เยอะแล้ว แต่จะเอามาให้อ่านกันที่ละนิด (มั้ง)

แค่เห็นชื่อเรื่องก็ต้องมีเพลงเกาหลีมาแทรกอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบ้าขนาดไหน

ตัวละครบางตัวก็เช่นกัน แต่ขอย้ำ ไม่ใช่ฟิคนะ

แต่เป็นนิยาย สนุกหรือไม่ก็บอกด้วยนะ ^_^

* ********************* *

เมื่อเราเกิดก็ต้องมีรัก

เมื่อมีรักก็ต้องมีเศร้า.....

เมื่อมีเขาก็ต้องมีฉัน.........

เมื่อถึงวันที่เรา...รักกัน........

Timeless...........................

นี่ฮานึล... เธอยังโกรธฉันอีกหรอ เสียงเรียกจากเขามันไม่ได้ทำให้ฉันดีขึ้นมา และฉันก็ยังมุ่งหน้าที่จะเดินต่อไป ถนนที่สูงชันถ้าเป็นปรกติฉันจะไม่ยอมเหนื่อยขึ้นมาเพื่อหลบหน้าคนหรอกนะ แต่เพราะเป็น ลีดงแฮ ตาเพื่อนข้างบ้านขี้ตื๋อนี่น่ะสิ มันมาหาว่าที่เราไปโรงเรียนสายก็เพราะฉัน แต่ว่าฉันไม่ได้จ้างให้นายนั่นมาคอยตามติดฉันสักหน่อย

ถ้าเธอโกรธ ฉันก็ขอโทษก็ได้... นะนะ อย่าโกรธเลยนะคนดี๊คนดี ตาบ้าดงแฮทำท่ามาง้อฉันด้วยการยื่นนิ้วก้อยมาดุ๊กดิ๊กตรงหน้าฉัน ในความคิดของเขาคงจะคิดว่าน่ารักสินะ แต่ว่าฉันว่ามันปัญญาอ่อนสิ้นดี

นี่! นายเลิกตามมารบกวนฉันซะทีจะได้ไหม มันน่ารำคาญจะตาย ฉันเผลอระเบิดอารมณ์ใส่เขาไปชั่วขณะ ทำไงดีหมอนั่นอึ้งไปแล้ว นิ้วก้อยที่รอคอยคืนดีถูกพาลงไปในที่เดิมแนบลำตัว ทั้งสองนิ่งเงียบไป ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด นายดงแฮก็แทรกขึ้นมาก่อน

ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอไม่สบายใจ ต่อไปนี้ฉันจะไม่มาคอยตามตื๋อเธออีกแล้ว... ฮานึล ฉันขอโทษนะ ดงแฮเด็กหนุ่มหุ่นนายแบบ ถึงตอนนี้จะแค่ม.ต้น แต่การคิดและการพูดของเขาช่างดูโตกว่าฉันเสียอีกในตอนนี้ รูปร่างหน้าตาก็จัดว่าใช้ได้แต่ทำไมแววตาที่เคยสดใสร่าเริ่งของเขากับดูเงียบเหงายิ่งกว่าทุกที ฉันอยากจะขอโทษนายนะ แบบแต่ก่อนที่ฉันแกล้งทำเป็นโกรธนาย สุดท้ายเราก็กลับมาคืนดีได้เหมือนเดิม แต่ว่าตอนนี้ ความรู้สึกที่ฉันอยากจะพูดมันกลับตื้นตันอยู่ในลำคอ แต่คำพูดว่า ขอโทษ ประโยคเดียวฉันยังทำไม่ได้เลย

ดงแฮฉันขอโทษนะ

1

สองปีผ่านไป

ฮานึล... ฮานึล... คิมฮานึล! เสียงที่เรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ฉันตื่นขึ้นมาจากผวังด้วยอาการตกใจกับสิ่งมีชีวิตที่มาอยู่ข้างๆฉัน จะบอกว่าฉันตกใจเจ้าสิ่งตัวนั้นหรือว่าเจ้าเพื่อนซี้ดีล่ะ

ว่าไงเจ้าแซมเบ้ คิดถึงแม่หรอ เจ้าแซมเบ้ที่ฉันพูดถึงก็ไม่ใช่อะไร มันคือน้องเหมียวน่ารักสีขาวสวยที่ฉันแอบเอามาเลี้ยงได้สองปีแล้ว ส่วนคนที่อุ้มมันมาก็คือ ปาร์คซูอิน สาวน้อยผู้มีความมั่นใจตัวเองเป็นเลิศเพื่อนสนิทของฉันเอง ที่จริงเขาก็ไม่ได้รักแมวมากหรอนะ แต่ว่าเพื่อนชอบยังไงก็ต้องชอบอย่างนั้นเหมือนกัน เราเรียนมัธยมปลายมาด้วยกันตั้งแต่ฉันย้ายมาเรียนที่นี้ปี1 จนตอนนี้ก็เข้าสู่ปีที่2 ในการเป็นนักเรียนม.ปลาย พวกเราสนิทสนมกันมากจนเพื่อนในโรงเรียนบอกว่าฉันกับซูอินเป็นเหมือนเงาตามตัวกัน ฮานึลอยู่ที่ไหน ซูอินก็อยู่ที่นั่น

นี่ฮานึล เห็นแมวดีกว่าเพื่อนหรือไงกัน แทนที่จะทักฉันก่อนแต่กับไปทักเจ้าน้องแมวเหมียวก่อนฉันอีก ซูอินทำท่าไม่พอใจใส่ฉันเพราะฉันไปทักแมวก่อน เธอนี่มันต้องทำให้ฉันเป็นฝ่ายตามง้ออยู่เรื่อยเลย ขนาดเรื่องที่ฉันไปกินบะหมี่ที่เธอไม่ชอบเพราะคิดว่าเส้นมันไม่สวยก็เลยไม่อยากให้กิน ฉันเลยต้องตามง้อเธอเกือบเป็นอาทิตย์ คราวนี้ยังเรื่องทักแมวก่อนเธอ... โอ้ย! คืนนี้ฉันได้ปวดหัวแน่ ฮ่าๆ

โถ่! ซูอินผู้น่ารักอย่าโกรธฉันเลยนะ ก็ฉันเห็นว่าเธออุ้มเจ้าแซมเบ้นึกว่าจะพามาหาฉัน ฉันก็ต้องทักมันก่อนเป็นธรรมดาน่ะสิ จริงไหมแซมเบ้คุง เจ้าแซมเบ้ที่อยู่บนตักฉันกำลังนอนนิ่งอย่างกับตุ๊กตาไว้ให้ฉันเล่น ซูอินที่นั่งอยู่ข้างๆฉันก็คงเห็นความน่ารักในตัวของเจ้าแมวน้อยจึงอารมณ์เย็นขึ้นมั้ง

ก็ได้ฮานึล ฉันเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนฉันจะยกโทษให้ก็ได้ ซูอินพูดพลางมองหน้าไปทางอื่น ฉันรู้หรอกนะว่าเธอก็กำลังจะหลงเสน่ห์เจ้าแมวน้อยขนปุยนี่เหมือนกัน

ในห้องเรียนคาบโฮมรูม

เอ้า! เงียบๆกันหน่อยสิ อาจารย์สาวแต่ก็คงไม่สาว งงไหมล่ะ เดินหอบเอกสารด้วยมือข้างเดียวเข้ามา และอีกข้างนึงก็คือไม้เรียวคู่กาย ที่เปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าของคุณครู มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าชั้นเรียนก่อนที่ภายในห้องจะเงียบลงในพริบตา

เฮ่ อาจารย์จอมขมังเวทมาแล้วเงียบๆสิ พวกนักเรียนชายท้ายห้องแอบส่งเสียงคุยกันเงียบๆ แต่แค่นิดเดียวเรด้าในตัวครูก็เริ่มมีสัญญาน

อีกนานไหมกว่าที่พวกเธอจะเงียบกันสักที ไม้เรียวที่อยู่ข้างกายตอนนี้กำลังแผงศรไปทางท้ายห้อง นักเรียนข้างหน้าห้องก็หันไปลุ้นดูว่าวันนี้จะได้ดูการแสดง โหด มัน ฮา ที่อาจารย์จองขมังเวท ฉายาที่นักเรียนทั้งหมดตั้งให้ แต่ที่จริงแล้วชื่ออาจารย์ ชินแชยอง เป็นชื่อที่บังเอิญมาเหมือนกับนางเอกในซีรี่ส์เรื่องกุง (Princess Hours) ชื่อนี้เป็นชื่อที่อาจารย์ภูมิใจมากๆ แต่ก็ไม่มีใครสักคนที่จะกล้าพูดออกมา คงเพราะความแตกตามระหว่างองค์หญิงแชยองกับ คุณป้ามหาโหดแชยองน่ะสิ

ขอโทษคร้าบบบบบ พวกซ่าส์ๆหายไปไหนหมดแล้วนะ แค่เห็นไม้เรียวหน่อยก็ทำเป็นจ๋อยน่าขำชะมัด อาจารย์ของเรานี่สุดยอดไปเลยนะเนี้ย

ก็ได้ ในเมื่อพวกเธอรู้ว่าผิดวันนี้ครูก็จะปล่อยสักวัน อาจารย์แชชักไม้เรียวกับเข้าที่พร้อมกับเสียงโฮของเด็กหน้าห้อง และเสียเฮของพวกท้ายห้อง นี่! หรืออยากจะให้โดนกันทั้งห้องหะ ความอดทนของครูเริ่มเดือดขึ้นมาอีกรอบ งานนี้เล่นเอาเงียบกันแบบถ้ามดตดก็คงได้ยินกันทั่วห้องแหละ

อาจารย์ครับเข้าไปได้หรือยังครับ เสียงนักเรียนชายจากหน้าประตูทำให้นักเรียนภายในห้องต่างหันไปมองดู บางคนก็ต่างส่งเสียงคุยกันว่าบุรุษภายใต้หลังประตูนั่นจะเป็นใคร ฉันก็ลุ้นอยู่เหมือนกันแหละว่า... จะหล่อหรือเปล่าน่ะสิ

โอเคเข้ามาได้ สิ้นเสียงอาจารย์แชยองสุดโหด เสียงฮือฮาในห้องก็เริ่มขึ้น หนุ่มหล่อรูปงามนี้คือใครกันนะ นักเรียนใหม่หรือไง เป็นดาราหรือเปล่า หลายคนต่างพากันสงสัยคนที่พึ่งมาใหม่ ที่พกหน้าตาอันหล่อเหลามาเต็มกระเป๋าเรียกเสียงกรี๊ดได้จากเพื่อนๆในห้องตั้งแต่วันแรก ส่วนนักเรียนชายท้ายห้องต่างก็ทำหน้าไม่พอใจที่มีคนมาแย้งใจสาวๆไปจนหมด

น่ารำคาญชะมัด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนพูด พวกเห็นคนอื่นดีกว่าไม่ได้ ชอยจองมิน หัวหน้ากลุ่มหลังห้องปัญญาอ่อนนั่นไง แต่เอ๊ะคนที่เข้ามาใหม่น่าตาคุ้นๆนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน... จริงด้วยนั่นมัน

ลีดงแฮ!

2

ทุกคนในห้องต่างหันมามองทางฉัน รวมทั้งดงแฮ คนที่ฉันไม่กล้าที่จะพูดแม้แต่คำว่าขอโทษ และมันก็ไม่มีสาเหตุที่ฉันจะได้รู้ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกขี้ขลาดขึ้นมา จนกระทั่งหลังจากวันนั้นฉันก็พึ่งจะมารู้ว่าเขาจะย้ายบ้านไปแล้ว ย้ายไปในที่ที่ไกลแสนไกล ที่ที่ฉันไม่เคยได้รู้ มันนานมา 2 ปีแล้วซินะ

ฮานึล เด็กหนุ่มคนนั้นยังจำเธอได้ ทั้งคู่มีสีหน้าแปลกใจไม่ต่างกันเลย เพื่อนที่เคยหยอกล้อกันมาตั้งแต่เด็ก และก็จากกันไปโดยไม่ได้ล่ำลาสักคำ ทำไมวันนี้เขากับปรากฏตัวมาให้เห็น... ฉัน... ทำไมฉันถึงรู้สึก โกรธ เกลียดตัวเองอย่านี้

ครืด!

ฉันต้องลุกหนีไปอีกจนได้ ทำไมนะเวลาเจอเขาฉันกลับรู้สึกแบบนี้ ฮานึลเธอเป็นอะไรหรือเปล่า ซูอินเพื่อนรักของฉันตามหาฉันจนเจอ ก็หลังโรงเรียนคือที่ลับระหว่างเราสองคนหนิ เหมือนกับที่ภูเขาแห่งนั้น ที่ที่ฉันกับดงแฮเคยสัญญาไว้ด้วยกันว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนี่หน่า เขาให้เจ้าแซมเบ้ที่จับมาได้จากที่นั่นเป็นของขวัญเพราะว่าฉันร้องไห้ จนตอนที่เราต่างก็ต้องย้ายจากกัน ฉันก็ยังทำใจไม่ได้

ขอโทษนะ ฉันมุ่นหน้าอยู่กับเข่าตัวเอง นั่งกอดเข่าร้องไห้อีกแล้วหรอ ฉันนี่ขี้แงประจำเลยนะ ฉันขอโทษ ประโยคที่พูดแล้วพูดอีกออกมาจากปากของฉัน ซูอินที่นั่งดูอาการของเพื่อนอยู่ก็รู้สึกทนไม่ได้ที่เด็กผู้หญิงที่เข้มแข็งกลับต้องมาร้องไห้ง่ายๆ

อืม ไม่เป็นไรนะฮานึล แต่ว่านี้อาจจะไม่ใช้ฮานึลก็ได้นะ เพราะฮานึลที่เข้มแข็งของฉันไม่มาร้องไห้อยู่นี่หรอก คำพูดนี้อาจจะคิดว่าซูอินพูดแต่ที่รู้ๆไม่ใช่เธอ แต่เป็นดงแฮ เขาก็ตามเธอออกมาเหมือนกัน เพราะรู้สึกผิดที่ไม่บอกลาฮานึลตอนย้ายบ้านไปอเมริกา เสียงที่พูดออกมาที่จริงฮานึลก็ไม่คาดคิดเหมือนกันเลยเงยหน้าขึ้นไปดูให้รู้ว่าคือใคร

ดงแฮ หลังคำพูดชื่อที่คุ้นเคยออกมาจากปากฮานึล ดงแฮก็รีบเข้าไปปลอบแบบตามเคย เด็กผู้หญิงมักจะขี้แงเวลาต้องการคนดูแล เธอก็คนจะรู้สึกผิดพอๆกับเขาสินะ ส่วนซูอินแม้จะไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไรแต่เธอก็พอจะรู้ว่าเพื่อนรักที่ไม่เคยที่จะเสียน้ำตาง่ายๆกำลังจะกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิมแล้ว

ที่โรงอาหาร

นี่ๆ ฮานึล เธอไปรู้จักกับดงแฮตั้งแต่เมื่อไรหรอ ซูอินถามขณะที่ตักไปไอศกรีมคำโตใส่ปาก แล้วก็ส่งเสียงประหลาดมา คงเพราะความเย็นและเสียวฟันของไอศกรีมเมื่อกี้น่ะสิ

ฮิฮิ ก็ รู้จักมาตั้งแต่เด็กๆแล้วแหละ ฉันหัวเราะออกมาน้อยๆก่อนจะตักไอศกรีมคำโตตามเข้าไปแบบซูอิน อ่า~ สุดยอดเลย เย็นจนขึ้นสมองเลย เธอมีอะไรหรือเปล่าซูอิน ฉันถามออกไปพร้อมกับตักไอศกรีมอีกคำเข้าปาก ว้าว~ เย็นชะมัด

ก็ฉันคิดว่าเธอสองคนเป็นแฟนกันซะอีก ซูอินพูดอย่างสบายใจเฉิ่มแล้วตักไอศกรีมกินต่อ ว่าแต่ซูอินว่าอะไรนะ... ก็ฉันคิดว่าเธอสองคนเป็นแฟนกันซะอีก

หา! เธอว่าอะไรนะ / หา! เธอว่าอะไรนะ

ฉันตะโกนขึ้น แต่ว่ามันเหมือนมีสองเสียงแปล่งออกมา นั่นมันนายดงแฮนี่นา ตานั่นนั่งอยู่โต๊ะด้านหลังเรานี้ คงได้ยินคำถามที่ซูอินถามเมื่อกี้เหมือนกันซินะ กลุ่มเพื่อนใหม่ของหมอนั้น ก็พวกแก๊งหลังห้องปัญญาอ่อน หึไปจับตาดงแฮมาเข้ากลุ่มก็เพื่อนเรียกคะแนนนิยมจากสาวๆอ่ะดิ คอยดูเถอะอีกหน่อยยังไงพวกนั้นก็คงไม่ได้ใจสาวๆสักคน เพราะสาวๆโต๊ะข้างในโรงอาหารต่างจับจ้องมาทางดงแฮซะเป็นส่วนใหญ่ นายนี่มันเนื้อหอมไม่ใช่เล่นเลยนะพ่อหน้าหวาน

วี๊ดวิว~ เมื่อกี้ซูอินแซวอะไรเพื่อนใหม่เราวะ เจ้าหัวมะพร้าวตัวแสบที่สุดของกลุ่มเอ่ยขึ้นมาโดยที่หัวหน้าแก๊งของจริงยังนั่งเงียบจ้องมองมาทางฉัน อ่ะอะ มองอะไรกันนักหนาเจ้าหัวหน้าแก๊งปัญญาอ่อนจองมิน

ซูอินไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย พวกนายอย่ามาหาเรื่องเราดีกว่า ฉันพูดไปพร้อมกับเตรียมตัวหยิบขนมที่โต๊ะแล้วเดินออกไปแต่ซูอินก็มารั้งข้อมือฉันไว้ ก่อนจะจ้องหน้าไปทางหัวหน้ากลุ่มปากสุนัขนั้น

ฉันบอกว่า ฮานึลกับดงแฮ เป็นแฟนกันหรือเปล่าก็เท่านั้นเอง ซูอินพูดประชดใส่หน้าเจ้าพวกนั้นก่อนจะจูงข้อมือฉันเดินออกไปจากโรงอาหาร นี่เธอคิดว่าฉันจะไม่อายใครเลยหรือไงซูอิน

วิ๊ดวิว~ เจ้าดงแฮมันริมีแฟนก่อนพวกเราวะลูกพี่ ฮ่าๆ นายหัวมะพร้าวแซวดงแฮที่นั่งอึ้งกับคำพูดที่ซูอินพูด แต่ใบหน้าก็ยังแดงก่ำด้วยความอายอยู่ ส่วนจองมินก็ลุกขึ้นไปจากกลุ่มโดยไม่ได้บอกใครเลย ลูกน้องที่เหลือก็เลยต้องวิ่งตามกันไปพลางหอบหิ้วซองขนมไปด้วย หนึ่งในนั้นก็มีดงแฮคนนึงแหละที่เหลียวกลับไปมองเส้นทางที่ฮานึลเดินออกไปแม้จะไม่เห็นเธอแล้วก็ตาม

หลังเลิกเรียน

ว่าไงฮานึล เป็นเวรวันนี้หรอ ดงแฮที่กำลังเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับหันมาทักฉันที่กำลังถือถังน้ำกับไม้ถูพื้นอยู่

อืม ฉันตอบกลับไป นายเห็นฉันถือถังน้ำกับไม่ถูพื้นอยู่แล้วจะให้ฉันไปทำอะไรล่ะนอกจากหน้าที่สุดโหด สมองนายมีไว้ทำอะไรล่ะหรือว่าหัวมีไว้แค่กั้นหูกันแน่ ตาบ้าเอ๋ย

แหมเจอกันวันแรกก็ใส่ฉันชุดใหญ่เลยนะยัยขี้แง อะไรนะตาบ๊องดงแฮขี้เก๊กทำไมต้องเอาเรื่องที่น่าอายที่สุดของฉันมาพูดด้วยเนี้ย

เอาอีกแล้วนะนายเด็กใหม่ ซูอินที่จับด้ามไม้ถูพื้นยื้นท้าวเอววางมาใส่ดงแฮพลางทำสีหน้ารู้ทันเขาทุกอย่าง ดงแฮที่เห็นว่าคงไม่ดีแน่ๆถ้าเขาจะอยู่ต่อจึงรีบลาฮานึลแล้วตามพักพวกลงไป นี่ฮานึล เธอยังจำข้อสงสัยที่ฉันถามเมื่อตอนกลางวันได้ไหม ซูอินพูดไปพลางถูพื้นไปก่อนจะหยุดนิ่งแล้วหันมามองหน้าฉัน

หมายถึงเรื่องดงแฮน่ะหรอ ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าไม่มีอะไร คราวนี้ฉันเป็นคนที่พูดไปพลางถูพื้นไป แต่ว่าทำไมวันนี้รู้สึกว่าพื้นมันสะอาดยากจังเลยนะ อยากรีบๆกลับบ้านแล้วสิ ซูอินเธออย่าถามฉันมากเลยนะเพราะตอนนี้ตัวฉันเองยังไม่รู้หัวใจตัวเองเลย

* ********************* *

จบไปแล้วกับตอนที่ 1-2

มาเจอกันตอนที่ 3-4 นะ เดี๋ยวเอามาลงให้ วันนี้บายด้วยสุดที่รัก

ลีดงแฮ

คนที่ทำให้โลกใบเล็กๆของบรีมสดใส

edit @ 10 Oct 2007 16:13:56 by :: BREAM :: บรีม ♥ ดงแฮ :: DONGHAE ::