[นิยาย] Timeless รักใสๆหัวใจดี๊ด๊า ตอนที่3-4

posted on 16 Mar 2007 14:43 by bream in Bream

วันนี้มาอัพแบบอารมณ์ดีมากๆเลย

ขอบคุณนะค่ะที่เม้นให้เรื่องนิยาย

นึกว่าจะไม่มีคนชอบซะแล้ว

และก็ดีใจมากๆเลยที่มีคนชอบ ดงแฮกับฮานึล ของบรีม

คัมซาฮัมนิดา นะคะ (^_^)

ตอนต่อไปนี้ก็จะเริ่มสนุกไปเรื่อยๆ เพราะจะมีที่รักของพวกเรามาแทรกนิดหน่อย

คอยตามอ่านดูนะ

* ******************** *

โซลเมืองหลวงของเกาหลี ที่ที่ฉันอยู่ในตอนนี้ ฉันย้ายมาจากเกาะเชจู เกาะที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งในเกาหลี ตั้งแต่เด็กฉันฝันมาตลอดว่าจะต้องมีสักวันที่จะได้มาเล่าเรียนต่อที่โซล และตอนนี้ฉันก็ได้มาอยู่ เมืองหลวงของเกาหลีที่งดงาม แต่ก็งดงามไปด้วยแสงไฟนานาชนิด พอมาคิดดูอีกทีแสงที่สวยที่สุดก็คงจะเป็นแสงที่แต่งแต้มโดยท้องฟ้าฝืนใหญ่ ประกายแสงวิบวับจากหมู่ดวงดาวน้อยนับร้อยนับพันดวง ความเงียบสงบจากฝืนฟ้า เคยมีเราสองคนในวัยเยาว์นั้นอธิฐานให้ได้ไปโซลสักที..

กรี๊ง!!

เสียงนาฬิกาปลุกอีกแล้วหรอ กี่เรื่องๆก็ต้องมาปลุก เรื่องนี้ฉันขอนอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ ง่วงชะมัดเลยเมื่อคืนก็ฝันซ้ำซากอีกแล้ว เมื่อไรจะได้ฟังดีๆถึง ยองอุง แจจุง กับ ยูโนว์ ยุนโฮ บ้างนะ ว้าวคิดแล้วก็ลองฝันดูหน่อยดีกว่า

ฮานึล ฮานึล นี่ลูกตื่นสายอีกแล้วนะ นี่ตื้นซะทีสิเดี๋ยวก็ไปไม่ทันอีกหรอก! คุณแม่คิมบ่นพลางเคาะประตูจนหูจะระบมอยู่แล้ว ถ้าจะเคาะก็ขอให้เป็น Step by Step หน่อยสิ (มาเรื่องเพลงอีกแล้ว)

งืมๆ แจจ๋า เฮียยุน ซารางแฮ อิอิ เสียงพร้ำเพ้อระเมอฝันของฉันมันฉันไม่อยากจะรีบลุกเลย แต่ว่านี้มันกี่โมงแล้วนะ คงไปทันหรอก ฉันรีบๆบอกลาหนุ่มดงบังแล้วตื่นขึ้นมามองนาฬิกาปลุกที่ปลุกอยู่ได้ทุกวัน (คิดได้ไง) ตอนนี้เป็นเวลา 8.00 น. เตรียมตัวเคารพธงชาติสินะ

หะแปดโมงแล้ว ตายล่ะ เผลอหลับต่อไปตั้งครึ่งชั่วโมง สายแล้วๆ! สิ่งแรกที่รู้หลังจากตื้นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ก็คือโรงเรียนจะเข้าแล้ว นิสัยแย่ๆอย่างงี้เมื่อไรจะแก้ไขได้ซะที ฝันถึงยุนกะแจที่ไรไม่อยากจะตื่นตลอดเลย ต่อไปก็วิ่งเข้าห้องน้ำแล้วอาบๆสาดๆด้วยความไวแสง (เหมือนโกหก) เสร็จแล้วก็รีบมาทำให้ตัวแห้งด้วยไดรเป่าผม ขอบอกเลยนะว่าไม่มีใครแน่ที่ทำบ้าๆแบบนี้ เสร็จจากอาบน้ำก็อาบแป้ง แล้วก็แต่งตัวอย่างรวดเร็ว หยุดเวลา 0.58 วินาที ทำลายสถิติ (โอเวอร์อย่างเหลือเชื่อ)

ทำไมไม่ไปซะพรุ่งนี้เลยล่ะ คุณแม่คิมที่กำลังจัดเก็บอาหารมื้อเช้าวันนี้หลังจากที่สมาชิกคนอื่นๆในครอบครัวต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนหมดแล้วพูดกับฉันด้วยความเบื่อหน่ายกับนิสัยที่ไม่โตขอลูกสาวคนเดียวในบ้าน

โถ่ แม่หนูได้ไปก็ดีแล้ว ฉันพูดพลางเข้าไปหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่แล้วหยิบแอปเปิลสีแดงสวยมาไว้กินระหว่างทาง ไปแล้วนะคะแม่ หลังจากล่ำลาเสร็จฉันก็รีบติดสปีดอินเตอร์เน็ตพุ่งตรงไปทางโรงเรียนให้เร็วที่สุดขอแค่ประตูยังไม่ปิดก็พอแล้ว แต่เอ๊ะยังมีคนมาสายแบบฉันด้วยหรอ เพราะข้างหน้าฉันยังมีเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับฉันวิ่งนำอยู่ ฉันจะไม่ยอมไปโรงเรียนสายเป็นคนสุดท้ายหรอกนะ

ซูเปอร์สปีดอินเตอร์เน็ต หย้า~ ฉันรีบเร่งฝีเท้าขึ้นอีกและมันก็เร็วกว่าสปีดธรรมดาซะด้วยเพราะมันคือ ซูเปอร์สปีด ฮ่าๆ เอ๊ะ นาย หลังจากที่ฉันวิ่งมาตีเสมอคนที่วิ่งนำหน้ามาได้แล้วฉันก็ต้องตกใจอีกเพราะนายนั่นคือ ดงแฮ

ฮ่าๆ ว่าไงยัยขี้แง ตื้นสายอีกแล้วหรอ ดงแฮพูหยอกล้อพลางเร่งสปีดขึ้น หา! เจ้าหมอนี้มันเร็วกว่าฉันเสียอีก ฉันพยายามเร่งตามไปเทียบเท่า

มาว่าฉันแล้วนายล่ะ อยากบอกนะว่าติดนิสัยฉันมา ฉันพูดแล้วแลบลิ้นใส่ ก่อนจะติดซูปอร์ไซย่าสปีดอินเตอร์เน็ตเผ่นไป

เธอว่าไงนะยัยขี้แง ดงแฮตีเสมอมาอีก โอ้ยเมื่อไรจะถึงโรงเรียนซะทีนะ วิ่งช้าอย่างเงี้ยเมื่อไรจะถึงโรงเรียนเล่า เจ้าขี้เก๊กพูดล้อก่อนจะสอดมือมาประสานกันกับมือของฉัน ว้าย! ตายแล้วทำยังงี้ฉันก็เขินแย่น่ะสิ ทำแบบนี้จะได้เร็วกว่าไง Go! เจ้าบ้าดงแฮ ฉันคิดว่านายจะโตขึ้นแล้วซะอีก แต่นี้ก็เป็นข้อดีของนายเลยนะ ใครอยู่ใกล้ก็มีความสุขตลอดเลย Go!

ห้องเรียน

เฮ่อ! เหนื่อยสุดยอดเลย แฮ่ๆ เด็กหนุ่มที่พึ่งผ่านจากการวิ่งมาหมาดๆนั่งเหนื่อยหอบอยู่หลังห้องเรียนหลังจากที่เราเข้ามาถึงชั่งโมงโฮมรูมอย่างเฉียดฉิว เป็นไงบ้าง ดงแฮหันมามองดูอาการของฉันที่เหนื่อยไม่แพ้กัน ก่อนจะใช้มือลูบหัวฉันเบาๆอย่างเอ็นดู

อืม ชิว ชิว รู้ไว้ว่าฉันก็พูดไปงั้นแหละแต่จริงๆแล้วฉันไม่เคยเหนื่อยมากขนาดนี้เลย คงเป็นเพราะดงแฮด้วยล่ะมั้งที่มาทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงกว่าปรกติเลยเหนื่อยขึ้นกว่าเดิมเป็นสองเท่า

ขี้โม้เหมือนเดิมเลยนะเรา มือที่วางอยู่บนหัวฉันก็เริ่มขยี้แรงขึ้นแต่ก็ยังแบบเอ็นดูเหมือนเดิม ก่อนที่จะมีพวกหลังห้องกลุ่มเดิมมาแซว

ว่าไงจ๊ะยัยขี้โม้ เป็นไงมาไงถึงได้มาพร้อมกับเด็กใหม่ของเราได้เนี้ย จริงไหมพวก เจ้าหัวมะพร้าวคนเดิมเข้ามาแซวหลังจากที่พวกเรามาทำสวีทหวานแหวหลังห้อง ที่จริงก็ไม่ได้ทำอะไรกันซะหน่อยเพราะกว่าจะมาถึงที่นี่ก็เหนื่อยแทบตาย จริงด้วยพี่รอง เจ้าอ้วนหนึ่งในสมาชิกพูดขึ้น

ไม่มีอะไรจะไปทำกันหรือไงพวกแก จองมินหัวหน้าของจริงเดินเข้ามาจากประตูหลังห้องหลังจากที่พึ่งกลับมาจากการเดินตระเวนไปทั่วโรงเรียน ไม่รู้ว่าไปหาอะไรของเขา แต่ที่รู้ๆพอมาถึงห้องก็เริ่มมีอารมณ์งุดงิดขึ้นมา ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ จองมินพูดก่อนที่จะจับข้อมือฉันขึ้นไป

ตาบ้า นายมีเรื่องอะไรก็พูดกันตรงนี้ก็ได้หนิ ฉันพยายามจะขัดขืนแต่จองมินก็มีแรงเยอะกว่าที่ฉันจะกล้าหือได้ แต่ว่าฉันเจ็บนะ เจ้าหัวหน้าแก๊งพาฉันออกมาจากห้องแต่ก็ต้องมีคนมาช่วยฉันสักคน

เดี๋ยวก่อนสิจองมิน ดงแฮพูดขึ้นก่อนจะมาลั้งข้อมือฉันไว้ โอ้ย! ขอแค่อย่างมีเรื่องอะไรฉันก็พอใจแล้ว ดงแฮระงับอารมณ์หน่อยนะ

นายไม่ต้องห่วงหรอกฉันแค่มีเรื่องจะต้องคุยกับเธอ จองมินมองหน้าฉันสลับกับดงแฮก่อนจะถอนหายใจแล้วบอกว่า เพื่อนของนาย ฉันไม่ทำอะไรหรอก คำพูดที่ดูเหมือนตอกย้ำทำให้เราทั้งสองเงียบไป แต่ว่าคำว่าเพื่อนมันก็คงเหมาะสมกับเราแล้วสินะ

ห้องชมรมดนตรี

นายมีอะไรก็รีบๆพูดมา ฉันรีบมุ่งไปสู่ประเด็นทันที แต่ว่าถ้าไม่มีอะไรฉันก็จะกลับ ใครเล่าจะมาอดทนอยู่กับเจ้าชายเจ้าอารมณ์อย่างนาย ถึงจะป็อบปูล่าในหมู่สาวๆ แต่ฉันก็ไม่หลงนายหรอก

แต่ว่าฉันมีเรื่องที่จะพูดกับเธอ ฮานึล ร้อยวันพันปีที่จะเอ่ยชื่อฉัน แล้วคราวนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ นายคงไม่ได้ปัญญาอ่อนอย่าลูกน้องนายหรอกนะ

ก็ว่ามาสิ ฉันพูดก่อนที่จะไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้เปียนโนตัวโปรดก่อนที่จะเริ่มบรรเลงเมโลดี่เบาๆช้าๆเพื่อค่าเวลาที่คงจะยืดยาวระหว่างเขากับฉัน

เธอชอบดงแฮหรอ คำถามนี้มันมาเวียนวนอยู่ในหัวของฉันนับร้อยนับพันรอบ นิ้วที่เรียวยาวสั่นคลอจนไม่มีแรงที่จะบรรเลงบทเพลงค่าเวลาได้อีก ความเงียบเข้ามาคอบคุมภายในห้องชมรมที่มีเพียงแค่จองมินกับฉัน จะไปตอบไปว่ายังไงดีล่ะระหว่าง ใช่ กับ ไม่ใช่ แค่คำเดียวแต่ทำไมมันกลับตอบยากอย่างงี้นะ จนตอนนี้ฉันยังคิดที่จะหนี หนีไปให้พ้นจากห้องนี้ หนีไปให้พ้นจากคำถามนี้..

ห้องพยาบาล

นี้มันที่ไหนเนี้ย กลิ่นยาแบบนี้ฉันไม่ชอบเลย แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกปวดหัวอย่างนี้นะ ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเลย แต่เสียงขอคนที่คอยมาดูแลกลับทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้น พี่จินฮอน ตายแล้วพี่ชายฉันมาโรงเรียนได้ไงกันเนี้ย โถ่! ใครกันนะที่โทรไปฟ้องพี่ฉัน เอ๊ะ นั่นไงแม่ตัวการ ซูอิน

เป็นไง ดีขึ้นแล้วหรอ พี่จินฮอน พี่ชายที่แสนดีสำหรับใครบางคนแต่สำหรับฉันแล้วพี่คือพี่ที่หวงน้องสาวไม่เข้าท่า แล้วพี่ฉันมาทำไมกันนะ

เอ่อ พี่ค่ะ ใครบอกให้พี่มาหรอค่ะ ฉันถามพี่ก่อนที่พี่ชายจะหันหน้าไปทางซูอิน ว่าแล้วไงถูกเผล็ง ซูอินคงรอโอกาสที่จะพบพี่ชายฉันอยู่น่ะสิ อ๋อ หรอค่ะ ฉันพยายามทำสีหน้าเป็นปรกติก่อนจะเอนหลังลงไปพิงกับหมอนใบใหญ่สีขาว หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ พี่จินฮอนกลับไปเถอะ สายตาอ้อนวอนของฉันส่งกลับไปหาพี่ชายตัวดีที่นั่งดูอาการน้องสาวอยู่ข้างๆ

แต่พี่อยากอยู่ดูฮานึลนี่ ถ้าน้องสาวคนเดียวของพี่เป็นลมไปอีกพี่จะทำไง พี่จินฮอนเกิดอาการน้อยใจขึ้นมา นี่มันไม่สมกับเป็นพี่เลยนะ สู้ๆสิค่ะพี่จินฮอนสุดหล่ออย่าน้อยใจเลยนะ

ครืด!!

เสียงประตูเลื่อนที่หน้าห้องพยาบาลทำให้คนในห้องหันไปดูว่ามีใครมา ขอโทษนะฮานึลที่มาช้า เสียงที่บอกถึงอาการเหนื่อยของดงแฮเปล่งออกมา เหงื่อที่ทั่วกายทำให้รู้ว่าเขานั้นวิ่งมา พอดีฉันตามหาเธอไม่เจอ แต่มารู้อีกที่ว่าเธออยู่ที่ห้องพยาบาลฉันก็เลยรีบ แต่ต้องขอโทษด้วยนะเพราะกว่าจะหาห้องพยาบาลเจอพี่ชะ.. ดงแฮเงียบเสียงลงไปสักพักหลังจากที่เห็นชายหนุ่มที่คุ้นตานั่งอยู่ตรงหน้า พี่จินฮอน!! อาการดีใจของคนที่ไม่ได้พบกันมานานเริ่มมีขึ้นบนใบหน้าของดงแฮ

อ้าว! ว่าไงไอ้น้อง นายก็ย้ายมานี่แล้วหรอ จินฮอนชายหนุ่มรูปร่างสูงอายุมากกว่าพวกเราสามปีกำลังหยอกล้อด้วยความดีใจกับน้องชายที่เคยอยู่ข้างบ้านเมื่อหลายปีก่อน ดีแล้วนะที่ได้เจอนายอีก พี่จะได้ไม่ต้องห่วงเจ้าน้องคนนี้มาก พี่ชายเอามือมาหยิกแก้มน้องสาวด้วยความมั่นเคี้ยวก่อนที่จะโดนน้องสาวตัวดีไล่ให้กลับไปมหาลัย

อ้าวฮานึลจะให้พี่จินฮอนกลับแล้วจริงๆหรอ ซูอินที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นก่อนจะทำสีหน้าไม่พอใจใส่ฉัน ขนาดพี่ฉันยังไม่ว่าอะไรเลย แต่เธอดันมาเดือดร้อนแทนพี่ชายฉันได้ไง ให้พี่เขาอยู่ต่อเถอะนะ เธอรีบออดอ้อนฉันอีกแล้ว

อ้าวๆ ไม่เป็นไรๆ พี่จะกลับแล้วก็ได้ พี่ชายที่เห็นน้องสาวกับเพื่อนน้องสาวตัวเองกำลังถกเถียงเรื่องให้เขากลับพูดขึ้นก่อนจะล่ำลาทุกคนในห้อง พี่ไปก่อนนะฮานึล จินฮอนยิ้มให้น้องสาวตัวเองก่อนจะลูบหัวเบาๆ พี่ไปก่อนนะซูอิน ยิ้มหวานที่พี่มีอยู่ ทำให้ใบหน้าของซูอินแดงขึ้นในทันตา ไปแล้วนะเจ้าดงแฮ ฝากน้องของฉันไว้กับนายด้วยละกัน กำบั้นของสองหนุ่มถูกยกขึ้นมาก่อนที่จะมากระทบกับเบาๆแบบลูกผู้ชาย อย่าลืมบอกให้ฮานึลมันกินข้าวเช้ามาด้วยนะ ไม่งั้นจะมาเป็นลมแบบวันนี้อีก คำทิ้งท้ายของพี่ทำให้ในห้องเริ่มมีสีสันขึ้น

ครับ ผมจะเลี้ยงให้เป็นอย่างดีเลย ดงแฮรับคำก่อนที่พี่จินฮอนจะยิ้มกลับมาให้แล้วเดินออกไป ซูอินที่เฝ้ามองพี่ฉันอยู่รีบตามไปส่ง ส่วนในห้องนี้ก็มีแค่ฉันกับดงแฮ เป็นไงบ้างฮานึล เด็กหนุ่มตรงหน้ามานั่งอยู่ข้างฉันแทนพี่จินฮอนพร้อมส่งยิมที่แสนหวานมาให้

หิว!! คำพูดแค่ประโยคเดียวของฉันทำให้เราสองคนต่างก็มีรอยยิ้มเกิดขึ้นมา จะทำไงได้ล่ะก็ตอนนี้ฉันหิวจริงๆนี่นา ปาเข้าไปเที่ยงแล้วท้องมันก็ต้องการสารอาหารบ้างแหละน่า

อืม เดี่ยวฉันไปซื้อมาให้นะ หนุ่มน้อยหน้าหวานตอบรับเพื่อนสนิทด้วยใบหน้าที่แสนจะใจดี ตอนนี้ดงแฮกำลังออกจากห้องไป ด้านหลังของเขาดูเป็นผู้ใหญ่มาก แต่ว่าจิตใจของเขากับดูยังเด็กเสมอในสายตาของฉัน ดงแฮ นายอย่าหลงทางอีกนะ!

เช้าวันเสาร์

ฮานึล ฮานึล เราไปกันเถอะ เสียงของดงแฮตะโกนเรียกฉันอยู่ที่หน้าบ้าน คุณแม่คิมก็รู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงคุ้นๆจึงเดินออกไปดู

อ้าวดงแฮ กลับมาจากอเมริกาตั้งแต่เมื่อไรละลูก แล้วเป็นไงบ้าง ทานข้าวหรือยัง บ้านอยู่แถวไหนล่ะ คุณแม่ที่พยายามซ้อนความดีใจที่ได้พบหลานที่เคยอยู่ข้างบ้านอีกครั้งไม่ค่อยได้เริ่มถามคำถามชุดใหญ่ไปหาดงแฮ แต่เขาคงไม่รู้จะตอบคำไหนก่อนจึงได้แต่ยิ้มอายๆให้คุณป้าที่ใจดี อ๋อ โทษทีนะจ๊ะป้าตื่นเต้นไปหน่อย เข้ามาก่อนสิ คุณนายคิมพาดงแฮเข้ามาในบ้านที่มีพี่จินฮอน กับคุณพ่อที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ของเช้านี้อยู่

อ้าวดงแฮ ว่าไง ย้ายมาอยู่โซลตั้งแต่เมื่อไรล่ะ คุณพ่อที่เป็นคนใจดีไม่แพ้คุณแม่เอ่ยขึ้น พี่จินฮอนที่นั่งอยู่ข้างๆจึงหันมามองแล้วยิ้มให้

ครับ ผมพึ่งย้ายมาไม่นานเท่าไรและก็บังเอิญได้เจอกับฮานึลถึงได้รู้ว่าย้ายกันมานี้ ดงแฮตอบแบบเขินอายหน่อยๆ ก่อนที่จะหันไปทางพี่จินฮอน แล้วฮานึลล่ะครับ หนุ่มหล่อทั้งสองกำลังคุยกันเรื่องที่เมื่อวานพี่จินฮอนบอกว่าวันนี้จะนัดฮานึลให้พาดงแฮไปเที่ยวรอบเมือง โดยที่ตอนนี้ฮานึลกำลังนอนหลับยาวอยู่บนที่นอนในวันเสาร์อย่างสบายใจโดยไม่รู้เลยว่าพี่ชายของตัวเองจัดการแผนนัดเดทแรกให้กับน้องสาวเอาไว้

จะไปปลุกไหมล่ะ พี่จินฮอนเอาไหล่ไปสะกิดดงแฮ ส่วนคนที่ได้ยินคำถามนั้นก็เกิดอาการเขินอายขึ้นมาทันที ฮ่า ฮ่า อ่อนจริงๆเลย แล้วอย่างนี้จะมาเป็นน้องเขยฉันได้ยังไง พี่ชายทำสีหน้ารู้ทันส่วนคุณพ่อกับคุณแม่ที่ได้ยินทั้งสองคุยกันก็หัวเราะขึ้นมาทันที ดงแฮที่ไม่รู้จะทำอะไรก็ได้ปฏิเสธหน้าหัน

ฮิฮิ ไม่เป็นไรหรอก จะลองไปปลุกดูก็ได้นะ เพราะว่าแม่ปลุกทีไรก็ไม่ยอมลุกสักที วันนี้แม่ฝากดงแฮช่วยไปปลุกหน่อยละกัน คุณแม่ที่กำลังเตรียมจัดโต๊ะอาหารหันไปบอกกับดงแฮแล้วเดินเข้าครัวไป ส่วนคุณพ่อก็กำลังนั่งอาหารหนังสือพิมพ์ไปอย่างสบายใจเฉิ่ม รอยยิ้มที่มุมปากของพ่อนั้นดูไม่สงสัยอะไรเลย

ที่ห้องนอนของฮานึล

ผ้าม้านสีฟ้าอ่อนกำลังโปกพลิ้วไปมา หญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียงไม่รู้เลยว่ากำลังมีเจ้าชายเข้ามาหา เจ้าหญิงนิทราท่านตื่นได้แล้ว เสียงเจ้าชายบรรจงพูดให้เจ้าหญิงได้ยิน ส่วนเจ้าหญิงนั้นก็ยังมีอาการงัวเงียอยู่เพราะวันนี้เจ้าหญิงไม่ได้จะต้องไปเรียนวิชานรกที่โรงเรียนซะหน่อย เจ้าหญิง เจ้าชายพยายามพูดต่อ

ขออีกสักชั่วโมงเถอะเพค่ะเสด็จแม่ วันนี้มันวันหยุดนี่น่า ความง่วงทำให้เจ้าหญิงไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าคือเจ้าชายขี่ม้าขาวที่เธอรอคอยมานานแสนนาน ขอนอนอีกหน่อยนะค่ะแม่~ หญิงสาวบนที่นอนพยายามอ้อนวอน ขณะที่กำลังจะหลับไปอีกก็ได้ยินเสียงตอบกลับมาที่น่าแปลกใจ

ถ้าเจ้าหญิงไม่ยอมตื้น งั้นเราก็ต้องจุมพิจให้ตื้นซะแล้วล่ะ เจ้าชายแค่พูดเล่นๆแต่กลับทำให้สาวน้อยในชุดนอนขายาวลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ ว่าไงฮานึล ตื่นแล้วหรอ ดงแฮฉีกยิ้มให้กับฮานึลเป็นคนแรกในเช้าวันใหม่ แต่คนที่ได้รับรอยยิ้มนั้นกับทำสีหน้าไม่พอใจและขว้างหมอนและตุ๊กตาไล่เขาออกไปจากห้อง

เป็นไงบ้างดงแฮ เห็นฤทธิ์ของน้องสาวฉันหรือยัง พี่ชายทำท่ามาปลอบใจที่เขาโดนไล่ออกมาแบบนั้น เพราะฉะนั้นนายจะต้องทำให้ฮานึลภูมิใจในการกระทำต่างๆของนายให้ได้ จินฮอนนำกำบั้นมาวางไว้ที่อกแล้วบอกดงแฮว่า นายจะต้องชนะใจฮานึลน้องฉันให้ได้ คนที่เสนอความคิดเห็นเดินออกไปปล่อยให้คนอีกคนต้องมาทบทวนคำพูดของรุ่นพี่ตรงหน้า นายจะต้องชนะใจฮานึลน้องฉันให้ได้ คำพูดขอพี่จินฮอนได้ช่วยให้ความกระจ่างกับดงแฮแล้ว

ตาบ้าเอ้ย!! ตาบ้าดงแฮ ตายซะเถอะ ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ที่รู้ๆฉันกำลังโมโหมาก เลยชกน้ำในอ่างอาบน้ำเล่น ถ้าน้ำมันเจ็บฉันก็ไม่คิดจะขอโทษมันเลย ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่ดงแฮเต็มไปหมด ทำไมพี่ถึงปล่อยให้หมอนี่มันเข้ามาในบ้าน แถมยังเข้ามาในห้องฉันอีก นึกแล้วก็เจ็บใจ อึ้ย บ้าๆๆๆ ฉันเป็นผู้หญิงนะพี่

ชั้นล่างของบ้านมีคนอยู่สี่คน ที่จริงถ้าไม่รวมฉันมันก็ต้องมีแค่ พ่อ แม่ ละก็ พี่จินฮอน แล้วอีกคนนั้นมันคือใครกัน หะ! เจ้าดงแฮ ยังไม่กลับไปอีกหรอเนี้ย ทั้งที่ฉันไล่เขาไปแล้วแท้ๆ

อ้าว มาแล้วหรอลูก มาๆกินข้าวกันเร็ว คุณแม่เรียกฉันที่เพิ่งจะลงมานั่งข้างๆ กับข้าวต่างๆน่ากินทั้งนั้นเลย แต่ตอนนี้รู้สึกกินไม่ลงเพราะว่าไอ้คนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่พี่ชายนะ แต่เป็นเจ้าดงแฮ ดีนะที่เมื่อเช้าฉันรู้ตัวก่อน ไม่งั้น.. อายไม่อยากจะพูด

ว้าว อาหารอร่อยมากเลยครับ หลังจากทานอาหารเสร็จ ดงแฮก็เตรียมตัวที่จะลุกออก เฮ่อ รีบๆไปได้ก็ดี แต่เอ๊ะ พ่อ แม่ และพี่ชายมองมาทำไมทางฉัน

รีบๆไปซะสิ พี่ชายตัวดีผลักฉันออกจากประตูไปหน้าบ้านที่มีดงแฮรออยู่ แล้วอย่ากลับค่ำนักล่ะ ขอให้สนุกนะ หลังจากสั่งเสียเสร็จเจ้าตัวต้นคิดก็ปิดประตูหนีซะงั้นเลย พี่บ้า ทั้งที่หลงคิดว่าจะเป็นพี่ชายที่ดีซะอีก

นี่เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ทำไมฉันต้องไปกับเขาด้วย เปิดประตูสิพี่ชาย พี่จินฮอนสุดหล่อ! ไม่มีเสียงจากข้างในตอบกลับแต่ฉันก็พอจะรู้ว่าคนข้างในกำลังหัวเราะกันอยู่ หลังจากนั้นดงแฮก็มาจุงฉันออกไปจากรั้วบ้าน นี่ใครบอกว่าฉันจะไปกับนาย ฉันใช้มืออีกมือเกาะเสาไฟข้างหน้าบ้านเอาไว้ ดงแฮหันมาจึงหัวเราะแล้วจัดการแกะมือของฉันออกจากเสาต้นนั้น

เพราะนี้เป็นคำสั่งของพี่เธอไง เขาบอกว่าจะให้เธอพาฉันไปเที่ยวเองนี่ คนพูดยังเดินต่อไปโดยไม่ได้สนใจสายตาของคนข้างหลังเลย

แล้วถ้าพี่ฉันไม่บอก นายก็คงไม่คิดที่จะออกมากับฉันเลยสินะ นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี้ย รู้สึกเหมือนเห็นแก่ตัวยังไงไม่รู้ เอ่อ เมื่อกี้ไม่มีอะไรหรอก รีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะเที่ยวไม่ทั่วนะ เหนื่อยชะมัดเลยกับการที่ต้องมาเอาใจผู้ชาย แต่เป็นดงแฮวันนี้ฉันยอมสักวันก็ได้ ไปเลย Go!

สวนสนุกโซล

เธออยากจะมาเล่นไอ้นี้จริงๆหรอ ดงแฮถามฉันขณะที่กำลังซื้อตัวเครื่องเล่นมหาโหดอยู่ รถไฟเหาะตีลังกา มันคงเป็นเครื่องเล่นที่น่าสนุกดี และนาย ดงแฮ เด็กขี้ขลาดที่ไม่กลาดเล่นเจ้าเครื่องนี่ วันนี้ฉันจะมาแก้เผ็ดนายเอง

ขอสองใบค่ะ ขณะที่ฉันบอกกับเจ้าหน้าที่ขายตั๋วรถไฟเหาะ ดงแฮก็รีมมากระตุกแขนเสื้อฉันแล้วรีบส่ายหน้าใหญ่เลย ฮิฮิ ฉันไม่ได้ใจร้ายหรอกนะ แต่แค่อยากจะมาทดสอบใจนายหน่อยดงแฮ

ขณะนี้รถไฟกำลังจะออกแล้ว กรุณาขาดเข็มขัดด้วยค่ะ เสียงพนักงานเตือนผู้โดยสารทั้งหมด และมีดงแฮอยู่คนนึงนี่แหละที่ยังไม่คาดเข็มขัด มัวแต่หลับตาปี๋อยู่อย่างเดียวฉันเลยต้องเอื้อมไปขาดเข็มขัดให้ หุ่นดีจังเลย นี้ฉันคิดอะไรอยู่เนี้ย ตั้งสติไว้ฮานึล ตั้งสติ

กรี๊ด! วี๊ด! ว้าย! โว้ว!~ เสียงคนอื่นๆในรถไฟต่างกรีดร้อง บางคู่ที่เป็นแฟนกันยังมาสวีทกันอีก อยากรู้จริงๆว่าไม่อายคนอื่นเลยหรือไง แต่ดงแฮน่ะสิยังไม่ยอมมองอะไรเลยหลับตาอยู่นั่นแหละ หรือว่าเขาจะไม่ชอบรถไฟเหาะจริงๆ

หลังจากหมดรอบรถไฟเหาะ

ดงแฮนายเป็นไงบ้าง ฉันขอโทษนะ ขอโทษ สิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ตอนนี้ก็คือดูอาการนายดงแฮ ทั้งที่หมอนั้นบอกว่าจะไม่เล่นแท้ๆแต่ฉันก็บังคับให้เขาเล่น ดงแฮนั่งพิงอยู่กับบันไดลงเครื่องเล่นรถไฟเหาะ สีหน้าดูสีดๆ ฮือๆจะทำไงดี ฉันขอโทษนะ ฉันพูดคำนี้เป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้งแต่ดงแฮก็ยังเงียบอยู่

ไปเล่นนั้นต่อเถอะ ดงแฮพูดแล้วชี้มือไปทางตรงข้างกับรถไฟเหาะฉันจึงหันไปดูตาม นี้ยังมีอารมณ์เล่นต่ออีกหรอ แต่พอหันกลับไป

ฟืด!

แก้มของฉันเหมือนกำลังโดนใครสักคนหอมอยู่ ว้าย ดงแฮ นายแอบหอมแก้มฉันหรอ อ้าวแล้วนั่นลุกไปไหนแล้วล่ะ นายไม่ได้เป็นอะไรนี่น่าแถวยังเดินได้ปรือเลย นี่นายหลอกฉันอีกแล้วหรอ นี่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันรีบวิ่งตามไป ส่วนดงแฮก็ยังทำนิ่งเฉยไม่ได้สนใจอะไรเลยแถมยังเดินต่อไปเลื่อยๆ สีหน้าดูเป็นปรกติทั้งที่เมื่อกี้ยังทำหน้าซีดเซียวอยู่เลย

ไปเล่นนั่นต่อเถอะ ดงแฮเดินตรงไปยังที่ต่อไปฉันก็เลยต้องรีบวิ่งตามไป ขายาวจริงๆเลยพ่อคุณ ไม่เห็นใจคนตามบ้างเลยหรือไง สองใบครับ ดงแฮบอกพนักงานขายตั๋วสาวคนหนึ่งเธอฉีกยิ้มให้ดงแฮ แหมทำเป็นหวานอยากจะอวก ไปเร็วฮานึล ดงแฮจุงมือฉันเข้าไปในที่แห่งหนึ่ง นี่มัน

ปราสาทผีสิง อยากจะร้องไห้ นายจะแกล้งฉันคืนหรือไง ไม่เอานะนายฉันกลัวผีจริงๆ ขอร้องเถอะฉันไม่อยากเข้าไป ฉันกลัว

ถ้ากลัวก็เกาะฉันเอาไว้แน่นๆสิ ดงแฮเอามือฉันมาจับไว้ที่เอว ถึงมันจะอุ่นใจหน่อยแต่มันก็น่ากลัวจะตาย บรรยากาศรอบๆข้างมันดูวังเวงยังไงไม่รู้ หรือเป็นเพราะเราสองคนอยู่ท้ายกลุ่มเลยก็ได้

กรี๊ด! ผะ..ผี มันจับขาฉันอยู่ ฮือๆ ปล่อยสิ ปล่อยๆๆๆ ทำไงดีมันจับขา แม่จ๋าช่วยหนูที ไม่เอาแล้วฮือๆ ดงแฮช่วยทีสิ ดงแฮ!

ไม่ต้องกลัวหรอก มันก็แค่ของปลอม คนที่โดนกอดจนแน่นเอ่ยขึ้น นี่เราใจกล้าขนาดนี้เลยหรอเนี้ย ฉันปล่อยมือออกจากดงแฮ แต่เขาก็ทำได้แค่ขำ

ทางเดินเริ่มมืดลงกว่าเดิม จนแทบจะมองไม่เห็นอยู่แล้ว ที่รู้ๆข้างหน้ามีกลุ่มคนอยู่กลุ่มหนึ่งท่าทางจะเป็นพวกไม่ดี สาวๆบางคนที่ไม่มีโอกาสระวังตัวก็โดนพวกนั้นลวนลาม เช่นโดนแตะเนื้อต้องตัว ส่วนฉันนะหรอโชคดีไป ดงแฮเขาคอยป้องกันให้ฉันอยู่ คอยดูว่าใครเข้ามาใกล้ก็จะเอาตัวเองบังแทน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกเลยนะ

ใกล้จะถึงทางออกแล้วนะฮานึล อดทนอีกนิด ดงแฮบอกขณะที่ระวังตัวให้ฉันอยู่ตลอด ว่าแต่ใกล้จะถึงทางออกแล้วงั้นหรอ ทำไมฉันยังไม่รู้เรื่องเลย หรือเพราะเรามัวแต่มองดงแฮจนลืมมองสิ่งรอบๆข้างไปหมดเลย ไหนๆก็มาแล้วฉันขอพิสูจน์ดูหน่อยว่าผีมันจะน่ากลัวขนาดไหน ฉันหยุดแล้วหันไปข้างหลังที่เราเดินผ่านมาแล้ว ดูๆแล้วท้ายแถวก็คือฉันกับดงแฮ งั้นขอปลดปล่อยหน่อยแล้วกัน

ไอ้ พวกผีบ้าฉันไม่กลัวนายแล้ว! คำทิ้งท้ายของฉันที่ตะโกนออกมาทำให้ดงแฮหัวเราะแล้วเผลอไปกดโดนปุ่มที่จะมีผีกระเด้งออกมาขึ้น พรึบ! อ๊าย!! ฉันรีบวิ่งออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ดงแฮก็เหมือนกัน พวกคนข้างหน้าประตูดูตกใจมากที่เห็นฉันกับดงแฮวิ่งผ่านออกไปไม่รอใคร ส่วนพวกวัยรุ่นกลุ่มที่ฉวยโอกาสผู้หญิงสงสัยจึงหันกลับไปดู

อ๊าย! แม่จ๋า~ หัวหน้ากลุ่มรีบวิ่งนำไปก่อนตามด้วยลูกน้องอีกประมาณสามถึงสี่คนก็รีบตามออกมากันเป็นแถว สะใจจัง

เฮ่อ! น่ากลัวชะมัด ดงแฮที่เดินอยู่ข้างๆฉันพูดขึ้นก่อนที่ดูดน้ำเป๊ปซี่เข้าไป ที่แท้นายก็ทำเป็นเก่งไม่กลัวผี พอเจอดีเข้าหน่อยเป็นไง เกือบวิ่งนำฉันแล้วด้วยซ้ำ

จะกลับกันหรือยัง ฉันหันไปถามดงแฮที่เดินอยู่ข้างๆ เขามองดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วก็หันมามองทางฉัน สีหน้าของเขาดูจริงจัง เราทั้งสองสบสายตากัน เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันแทบจะควบคุมการเต้นของหัวใจไม่อยู่ ไม่นะดงแฮฉันยังไม่พร้อม...

เรากลับกันเถอะ ดงแฮพูดก่อนจะหันหน้ากลับไปเดินต่อแล้วก็ดูดเป๊ปซี่อย่างสบายอารมณ์ ตาบ้า คำนี้เป็นคำที่เท่าไรแล้วที่ฉันอยากจะว่านาย รู้ไหมว่าฉันเผลอคิดลึกไปถึงแกนโลกแล้ว บ้าๆๆ

ที่บ้าน

เป็นไงบ้าง สนุกไหม คำถามแรกของพี่ชายฉัน หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน นี่เธออย่าบอกนะว่าไม่สนุกเลย พี่จินฮอนเดินตามฉันมาเพื่อรอฟังคำตอบ

ใช่ ไม่สนุกเลย ฉันหันไปตอบพี่ก่อนจะขึ้นห้องไป วันนี้มันไม่สนุกเลยสักนิด โดนหลอกต่างๆนาๆเลย ทำเป็นแกล้งไม่ชอบรถไฟเหาะ แต่พอเผลอนิดหน่อยก็เดินได้สบายเลย และยังมีเรื่อง... อึ๋ย! น่าอายชะมัด แต่มันก็ไม่ได้ไม่สนุกนี่นา มีเรื่องที่ดีตั้งหลายอย่างแต่ทำไมบางทีก็รู้สึกเหมือน... รัก รักเขาเข้าแล้ว ไม่ได้นะฉันจะไม่ยอมรักใครง่ายๆ และก็จะไม่ยอมเสียน้ำตาให้ผู้ชายง่ายๆด้วย

* ******************** *

เหมือนเดิมค่ะ ติดตามอ่านตอนที่ 5-6 ต่อด้วยนะคะ

แล้ววันนี้ก็มีรูปมาแจก

ไปดูกันเลย

Go!!